Πριν λίγους μήνες, διάβαζα ένα βιβλίο αθλητικής ψυχολογίας. Για κάποιο λόγο, αν και παχύς, ήθελα να ασχοληθώ με αυτήν. Εν τέλει πήρα άλλη κατεύθυνση, όμως κάποιες βασικές αρχές του βιβλίου μου έμειναν.
Mental resilience, δηλαδή ψυχική ανθεκτικότητα ορίζει την ικανότητα των αθλητών να ανταπεξέρχονται σε ερεθίσματα, καθυστερώντας πολλές φορές την προσμονή ανταμοιβών, με αντάλλαγμα μια νίκη.
Mental toughness, δηλαδή ψυχική “σκληρότητα” στο πόσο stress αντέχεις πριν από έναν αγώνα, είτε αυτός είναι ολυμπιακού επιπέδου, είτε με φίλους σου στη γειτονιά.
Και κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι το νευρικό σύστημα είναι αυτό που ρυθμίζει την επίδοση (και κατά συνέπεια το μυαλό) και όχι τόσο οι ίδιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις που όλοι ξέρουν (ή μαθαίνουν/εκπαιδεύονται) να κάνουν.
—
Στην τέχνη μας, τη φωτογραφία, ισχύει το ίδιο πράγμα. Θέλει υπομονή, θέλει δεξιότητες του φωτός (να ξέρεις δηλαδή τις ρυθμίσεις της κάμερας σου) αλλά πάνω από όλα να μην έχεις stress, ή να το ελέγχεις. Γιατί διαφορετικά, οι πόζες σου ίσως είναι κουνημένες ή απλώς δεν προλάβεις να βγάλεις εκείνο το πουλάκι όπως θα το ήθελες.
Η ικανότητα αυτή, του να προσαρμόζεσαι σε νέες καταστάσεις, μαθαίνεται. Και οι καρδιακοί παλμοί, το HRV, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό, πολύ απλά γιατί μετριούνται. Μάλιστα, σε πολλούς αθλητές (όπως και σε φωτογράφους), η “οπτικοποίηση”, visulaziation, μπορεί να σε βοηθήσει στο να ξέρεις όλα τα πιθανά σενάρια και εν τέλει να αντιδράσεις ανάλογα. Ή να επικεντρωθείς σε ένα και να έχεις περισσότερη αυτοπεποίθηση.